Het licht van de Zonnevrouw

Tijdens een hypnosesessie reisde een vrouw naar een plek voorbij de grenzen van tijd en ruimte. Alles om haar heen was licht. Helder, puur, stralend wit licht dat doordrong tot in het diepst van haar wezen. Het voelde warm, vertrouwd, als thuiskomen.

Plotseling bevond ze zich op de zon zelf, een levendige, lichtgevende wereld van zuiver bewustzijn. Daar waar het licht vandaan komt. Alles ademde rust, liefde en puurheid. In de verte zag ze wezens op haar afkomen. Ze bewogen sierlijk, bijna dansend op het zonlicht. Hun huid glansde als vloeibaar goud, mooi gespierd maar niet te, hun gestalten lang en slank en hun ogen felblauw straalden een wijsheid uit die ouder was dan tijd. Er ging een diepe rust van hen uit. Ze keken niet met oordeel, voelden geen jaloezie, ze waren niet misgunnend Hun energie was open, zacht en liefdevol.

Deze wezens waren zonnezielen, bewoners van de zon, en zij voelde dat ze een van hen was. Eén van hen die ervoor had gekozen om af te dalen, om het licht van de zon mee te nemen naar de aarde. Als een herinnering. Als een balsem. Als een baken.

Ze kreeg een boodschap, helder als kristal:
“Breng je licht van thuis naar de aarde. Je bent een drager van zonlicht. Maar weet dit: je hebt de juiste omgeving nodig om te stralen. Als je licht wordt gedimd, blijf dan niet. Want als je te lang in het donker bent, dan dooft je licht.”

Ze begreep het meteen. Haar licht was niet gemaakt om te vechten of te bewijzen. Het was bedoeld om te schijnen, vrij en moeiteloos, net als op de zon. Ze hoefde alleen maar te herinneren wie ze was, en te kiezen voor plekken, mensen en situaties die haar licht voedden in plaats van uitdoofden.

En zo begon haar reis terug naar aarde, niet als dezelfde vrouw die vertrok, maar als een zonnevrouw. Een brenger van licht…