De stilte van de sessie bracht hem naar het water, waar dolfijnen speels rondom hem dansten. Hun aanwezigheid voelde vertrouwd, als oude vrienden die hem uitnodigden mee te bewegen in hun stromende vreugde. Het water was zacht en omarmde hem volledig, maar ergens diep vanbinnen voelde hij ook een sluimerende angst een schaduw die in de diepte verborgen lag.
Plots verscheen boven hem een kasteel, gebouwd op een wolk, stralend als een visioen. Alsof hij altijd al wist dat hij daar welkom was, liep hij ernaartoe. Binnen trof hij mensen, vorstelijk gekleed in gewaden van zijde en goud. Het voelde als het gouden tijdperk een tijd van harmonie, schoonheid en wijsheid. Hij herkende zichzelf daar als een soort leider, omringd door vrienden, gedragen door verbondenheid.
Maar ineens veranderde het beeld. Hij zag zichzelf in een donkere kerker, alleen, verraden, gekweld door honger die als messen door zijn buik sneed. Een diepe pijn van verlies en eenzaamheid vulde zijn hart.
Het beeld vervaagde langzaam, en in plaats daarvan verschenen overal lichtende lijnen. Hij zag hoe alles in het universum verbonden was, als een web van energie dat alles samenhoudt. Hij werd omhoog getrokken, eerst door een donkere laag, totdat hij hoger kwam, waar het lichter werd en vrediger aanvoelde.
Zijn verlangen om te weten waar hij werkelijk vandaan kwam, bracht hem naar een stralende, gouden bol. Hij ging erin en vond zichzelf in een moerasachtig gebied, vol water, planten en leven. Een schoonheid die niet te vergelijken was met de wereld op Aarde. Vanuit het water kwam nog een gouden bol naar hem toe, dit keer met blauw erin verweven als een kosmische herinnering.
Toen hij deze wereld weer verliet, zag hij zichzelf boven het universum zweven. Daar verscheen een reusachtige man, groter dan het heelal zelf, rustend op één knie met de gouden bol in zijn hand. Door zijn lichaam stroomden lichtende draden die verbonden waren met sterren, planeten en alles wat bestaat. Hij begreep diep vanbinnen: hij was het universum, de sterren, de planeten alles in één. Alles is verbonden.
Toen kwam er iets wat hij al zo lang voelde, maar nu helder zag: zijn diepe connectie met Atlantis. Voor zijn geestesoog verscheen de stad Atlantis: helder, levendig, prachtig. Hij zag zichzelf daar lopen in Romeins aandoende kleding, met een bloemenkrans in het haar. Een statige man, rustig en wijs. Bij een waterval in de stad zag hij een ring bij het water, een voorwerp dat voor hem belangrijk voelde. Het was een heilige plek, ooit deel van zijn leven. Deze plek lag in de Atlantische Oceaan.
Atlantis, het gouden tijdperk, het universum allemaal lagen ze in hem opgeslagen als herinneringen van licht. Alles was verbonden: het water, de sterren, het verleden en het nu. In deze verbinding vond hij antwoorden.
