De Wachter in de nacht

Hij had al zo lang moeite met doorslapen. Steeds weer werd hij wakker rond 4 uur in de nacht. De nachten waren onrustig, zijn lichaam moe, maar zijn geest altijd alert. Daarom zat hij nu hier, in een hypnose, op zoek naar antwoorden.

Langzaam vervaagde de wereld om hem heen en bevond hij zich in een ruimte gevuld met een zacht, rood schijnsel. Hij keek om zich heen en zag overal kleine rode lichtjes opflakkeren. Ze knipperden als waarschuwingssignalen in de duisternis. Een gevoel van herkenning overspoelde hem, dit waren piepers, dezelfde als op zijn werk als brandweerman. Maar hier leken ze overal te zijn, onafgebroken te trillen en roodknipperd. Hij begreep het ineens. Zijn lichaam sliep, maar zijn geest stond altijd op scherp. Zijn hele wezen was getraind om paraat te zijn, zelfs in de stilte van de nacht. Hij kon niet anders. De piepers in zijn hoofd stonden nooit uit.

Ik vroeg hem: “Kun je jezelf zien slapen?”

Hij draaide zich om en zag zichzelf liggen, zijn lichaam stil, zijn ademhaling rustig, maar de energie om hem heen was niet altijd even kalm. Om zijn slapende zelf bewogen schimmen. Figuren, groot en klein, bewogen in de ruimte. Ze waren er altijd geweest, hij had ze nooit echt gezien, tot nu. En toen zag hij hem. Zijn opa. Een glimlach verscheen op zijn gezegd. Ze spraken even en opa vertelde dat hij trots op hem was.

Toen vroeg ik hem “Wie zijn er nog meer?”

Zijn blik ging naar de andere kant van het bed. Zijn vrouw lag daar, diep in slaap. Maar iets trok zijn aandacht bij het voeteneind. Daar, opgerold in een vertrouwde houding, lag zijn kat. Zijn trouwe metgezel, die hij een aantal jaren geleden had moeten laten gaan. Daar lag hij alsof hij nooit was weggeweest. Voorzichtig pakte hij de kat op, alsof hij zijn maatje weer echt kon aanraken. Het gevoel was echt. De liefde, de verbondenheid nog altijd onbreekbaar. Even bleef hij zo, met gesloten ogen, in die tijdloze ruimte van herinnering en aanwezigheid.

Toen begon alles langzaam te vervagen. De rode lichtjes doofden één voor één. De schimmen losten op in de nacht. Zijn opa glimlachte nog een laatste keer voordat ook hij verdween.

En toen opende hij zijn ogen….

De kamer was stil. Maar de onrust die hem altijd wakker hield, voelde lichter. Voor het eerst in lange tijd wist hij: hij hoefde niet altijd op wacht te staan. Er werd ook over hém gewaakt ❤️